Kerkdiensten oktober 2018

Zondag 7 oktober 2018 om  10.00 uur

Ds. JJ vd Wal, Eersel

Zondag 14 oktober 2018 om  10.00 uur

Ds. De Bie, Huizen gezamenlijke dienst met Eersel

Zondag 21 oktober 2018 om  10.00 uur

Mw. A. Nieuwenhuizen, Veldhoven

Zondag 28 oktober 2018 om  10.00 uur

Ds. M. de Vries

Koffiedrinken
Elke zondag bent u van harte welkom om na de kerkdienst een kopje koffie te drinken in de “Ster” bij de Teutenboerderij. Deze uitnodiging geldt natuurlijk ook voor onze gasten.

Kerkdiensten oktober 2018

Zondag 7 oktober om 10.00 uur

Voorganger: ds. J.J. van der Wal uit Eersel

 

Zondag 14 oktober om 10.00 uur – Gezamenlijke dienst met Prot. Gem. Eersel

Voorganger ds. de Bie uit ’s-Gravenpolder

 

Zondag 21 oktober om 10.00 uur

Voorganger mevrouw A. Nieuwenhuizen uit Veldhoven

 

Zondag 28 oktober om 10.00 uur

Voorganger ds. M. de Vries uit Bergeijk

 

Niet alleen

Het hoofd zat vol woorden. Langzamerhand waren ze binnengeslopen door het schrijven aan een boek. Ze hadden hun plek veroverd en leken niet meer weg te willen. Ik moest afstand van ze gaan nemen, ze dwingen het pand te verlaten en ze een plaats geven, ergens buiten.
Ik besloot van Vlissingen naar Parijs te fietsen. Een fysieke inspanning zou wonderen doen. Dat klopte. De natuur hielp mee. Op het vlakke West-Vlaamse land stak de wind op. De zon verdween, de wolken werden grijzer en zwaarder. Het grauwe IJzermomument bij Diksmuide prikte de wolken kapot. Drie dagen lang werden de hemelsluizen open gezet. Ze maakten het land nog troostelozer. En ik, ik fietste door en beulde me af op de trappers met een heilig moeten: Ik wilde naar Frankrijk, altijd een land van thuiskomen sinds ik er ooit heb gewoond. Ik wilde terug naar thuis. Maar ook het Franse land wilde mij niet zo maar omarmen. In de grensplaats Saint-Omer oogde het leven ruw. Ik schrok van het verval en de leegstand en van de zichtbare armoede van de bevolking. Ik stapte een café binnen en las een krant. Op zondag zou de zon gaan schijnen. Dat gaf hoop. Als alles meezat, zou ik aan de kust zijn dan. Ik dacht mijzelf al met een boek aan zee.

Het zat mee. Op zaterdag vond ik een camping niet ver van de zee. Op zondagochtend brak de zon door. Met boek en zwembroek haastte ik me op de fiets naar het strand. Op een kruispunt stonden een man en vrouw langs de kant van de weg. Ze hadden fietsen met platte banden. De man riep naar mij. ‘Die wil ik’ en hij wees op mijn fiets. Ik lachte, zei dat ik mijn fiets zeker tot aan Parijs nodig had en deze niet zomaar kon afstaan. De man hield vol. Ik stapte af. Hij bleek mijn pomp te willen lenen. Ik knielde naast zijn fiets, bekeek de band en zag dat het ventiel niet paste. ‘Je suis desolé’, zei ik, ‘het spijt me, ik kan u niet helpen.’ De vrouw keek mij aan en zei: ‘Weet u waar dat woord vandaan komt, desolé? Dat komt van seul: alleen, eigenlijk zegt u dat u alleen  bent nu’. ‘Ik ken de betekenis’, zei ik, ‘ik heb ooit in Frankrijk gewoond voor een stage. Op de dag van aankomst liet een vrouw mijn nogal wanordelijke onderkomen zien en riep luidkeels ‘je suis desolée! Ik kende het woord niet en probeerde de betekenis te herleiden. Zou desolé misschien van desolaat komen? Verlaten? Bedoelde de vrouw dat ze alleen was? Zou haar man bij haar weg zijn? Moest ik wat doen? Ik voelde me verlegen en onthand. Later begreep ik dat ze zich had verontschuldigd voor het  smerige appartement.”

De vrouw keek mij aan. ‘U houdt van communiceren’, zei ze, ‘dat zie ik aan u’. ‘Dat hoort bij mijn beroep’, zei ik. ‘Nee’, zei ze, ‘het is meer dan dat, u wilt wat vertellen, dat ziet u als uw taak, als een noodzaak’.

Toen volgde er een gesprek waarvan ik de inhoud niet meer weet. Dat komt omdat ik het gevoel had dat de vrouw mij kende en dingen van mij wist die ze niet kon weten. Het leek alsof ze zomaar antwoord gaf op vragen die met mij meereisden. Vragen die ik me bij de striemende regen en tegenwind had gesteld. Vragen of ik wel de goede keuzes maak nu ik ouder word en de tijd schaarser. En of het wel zinvol is je om je leven te willen wijden aan kerk, media of kunst. Al die vragen kende zij niet. Het gesprek overrompelde, ontroerde en duurde niet langer dan tien minuten.

‘Weet u’, zei de vrouw, ‘volgens de Franse etiquette moeten wij nu ook onze spijt betuigen dat u niet kon helpen. ‘Nous sommes desolés aussi’. ‘Dat is niet waar’, zei ik, ‘het kan niet zo zijn dat wij door dit gesprek alle drie meer alleen zijn geworden. Integendeel zou ik zeggen’. ‘U heeft gelijk’, zei de vrouw, ‘dit was een bijzondere ontmoeting’. ‘Dat vond ik ook’, zei ik. We namen afscheid en wensten elkaar een mooi leven toe. ‘Que Dieu vous bénisse.’

Op het strand las ik mijn boek en de dagen daarop fietste ik naar Parijs. In de zon. Met het gevoel gekend te zijn door een onbekende. En helemaal niet meer: alleen.

Ferdinand Borger

Kempenkring 2018-2019

Klik hier voor het programma van Kempenkring 2018-2019 (blauwe boekje)

VOOR GEMEENTELEDEN EN BELANGSTELLENDEN

KempenKring, de samenwerking van de Protestantse kerken in de Brabantse Kempen op het gebied van “Vorming en Toerusting”, heeft voor het seizoen 2018-2019  opnieuw een interessant en gevarieerd programma, dat wij met dit boekje aan u presenteren. Vanuit drie verschillende invalshoeken, nl. theologisch, maatschappelijk en cultureel, hebben wij verschillende thema-avonden voorbereid. Read more